Inmiddels zijn de Lingerenners alweer een paar weken terug uit Oostenrijk. Alhoewel de meesten van het reisgezelschap nog steeds in dubio zijn over waar ze nu precies geweest zijn. Want deze trip leerde ons dat Zwitserland, Oostenrijk en Italië wel erg dicht bij elkaar liggen. Terwijl nu de bladeren echt beginnen te vallen, de herfstwind opsteekt en het wielerseizoen ten einde loopt, is het tijd om toch nog even terug te blikken naar dit mooie uitstapje en hoogtepunt van het seizoen voor sommigen van ons.
Nostalgie
Dat terugblikken leek sowieso een onderwerp tijdens de “verre” reis van dit jaar. Door enkele oudgedienden binnen de club werden de momenten gekoesterd waarop ooit de eerste wilde plannen werden gesmeed om niet alleen de Betuwse wegen onveilig te maken, maar het ook over de grens te zoeken. Er werden driftig foto’s gedeeld die traditiegetrouw bij de start van de bij de reis horende monstertocht horen. Naast nostalgie kwam er ook een andere conclusie uit voort: er is veel veranderd, maar eigenlijk ook niet. Het is nog steeds genieten en afzien tegelijk.
Leven als een prof
In de loop van de tijd is genieten wel belangrijker geworden voor de reizende Lingerenners. De accommodatie is duidelijk luxer geworden en de verzorging daaromheen ook. Voor sommige leden is de reis een onderdeel geworden van een complete vakantie, waarbij de partner ook een mooie plek krijgt binnen de vereniging. In de verhalen van vroeger staat het lijden centraal, de ontberingen onderweg en het maar ternauwernood uitrijden van de monstertocht. Tegenwoordig leven de Lingerenners als een professional op trainingskamp. De ritten worden zorgvuldig gepland, met een koffiestop of lunch en onderweg mag best wat te beleven zijn. De uiteindelijke helletocht, dit jaar de Dreiländergiro, krijgt meerdere varianten en niemand voelt zich meer verplicht om piepedood te gaan onderweg. Dat lijkt mij vooral prettig voor iedere Lingerenner die overweegt om ooit mee te gaan. De gekozen omgeving spreekt nog altijd tot de verbeelding, met mythische cols en beklimmingen met klinkende namen.
Monstertocht als traditie
Nauders, de uitvalsbasis in Oostenrijk van dit jaar, is een echte wintersportplaats. Het hotel en de omgeving waren ingespeeld op groepen en allerlei omstandigheden. Fietsen hoefde niet per se de boventoon te voeren, maar je had ook de mogelijkheid om te gaan wandelen tijdens een zelfgekozen fietsloze dag. De week is opgebouwd van woensdag tot zondag, waarbij er twee reisdagen zijn en drie dagen om te fietsen. De zaterdag leent zich dan traditiegetrouw het beste voor een monstertocht. Zoals eerder geschreven is dit niet allesbepalend en zijn sommige renners er eerder. In de omgeving lag in ieder geval de befaamde Stelvio te wachten, een beklimming die niet alleen wielrenners aantrekt, maar eigenlijk alles op wielen. Enkele Lingerenners konden de roep van deze berg niet weerstaan en trokken er eerder op uit, maar de uitdagende col werd door de meesten bewaard tot de zaterdag. De Stelvio is het zwaartepunt van de Dreiländergiro en moest door iedereen bedwongen worden. De beklimming was voor velen een tocht op zich, met uiteenlopende belevingen. Er waren Lingerenners die niet onder de indruk waren en er rustig nog een paar beklimmingen achteraan pakten, maar voor sommigen was het zaak om vooral weer gezond terug in Nauders te komen.
De fiets en verder niets
Voor de beleving maakte het niets uit. ’s Avonds aan een rijk diner, waarbij de belevenissen gedeeld werden, voelden we ons allemaal op onze eigen manier een winnaar. En dat dit dan als groep ook zo gevierd werd, is ook mooi. De Lingerennersreizen zijn een bijzondere toevoeging aan het activiteitenaanbod. Vaak met de bekende Lingerenners aan de start, maar ook met nieuwe gezichten. Een mooi moment om je even wielerprof te wanen, met in gedachte: “de fiets en verder niets”.
Hulde aan de organisatie
Een mooie afsluiter voor de evenementencommissie om alvast weer te gaan dromen over nieuwe bestemmingen met mythische beklimmingen, maar vooral weer onontdekte wegen met wielerhistorie. Dank aan de Lingerenners die deze bijzondere trips mogelijk maken. Hun organisatietalent is onontbeerlijk voor de onvergetelijke momenten binnen onze vereniging.
Jeroen Wijngaard
