Randje Utrecht

Door Joost van Dijk

“Beter goed gejat dan slecht bedacht”

Vorig jaar vroeg een vriend van me om mee te doen aan een achterlijke Toer rond du Mont Blanc half juli 2021. Omdat ik wel iets heb met ‘de grenzen verleggen’, of althans opzoeken… dacht hij aan mij als een geschikte kandidaat. Of slachtoffer?

Gezamenlijk trainen en dan iets geks doen, was de gedachte. Al snel verbeeldde ik mezelf tot een echte berggeit door de bergen gaande. En de grammenjager die ik ben maakte ook dat ik al snel ja zei. Dus…. de winter bezig blijven op de MTB, en langzaam langere ritten op de weg. Een keer naar Limburg, de hele Ardennen doorknallen… Ik zat er lekker in en ben aardig op mijn niveau dacht ik. Ik was op koers!

Maar toen kwam vorige week de mail dat het rondje ‘Witte Berg’ wordt uitgesteld naar 2022, ivm het niet tijdig rond krijgen van toestemmingen. Blame it on Covid-19-gedoe. We hadden op donderdag 20 mei een training gepland van 300k. Iedere motivatie hiervoor zakte die dinsdag ervoor, bij het lezen van deze mail, in mijn wielrenschoenen. Al het werk voor niks? Dit was het dan? Opslag wat somber gestemd; zo moet het zwarte gat voelen na een profcarriere… dacht ik in mijn staat van verwarring. Al snel in de appgroep wat gedachten uitgewisseld over een alternatief plan voor half juli. Dat moet goed komen en zo kunnen we zorgen dat niet alles voor niets is geweest. Dus gezamenlijk besloten toch die 300 er maar op te draaien. We hadden er tenslotte ook vrij voor geregeld.

Het kwam mooi van pas dat ik af en toe bij fietsers op hun strava-account struin en leuke tochtjes voorbij zie komen. Zo kwam ik rondje Utrecht tegen, zo dicht mogelijk langs de provincie lijn.

Hup, opslaan en doorzetten in de appgroep met de mededeling dat we deze gaan doen.

 

 

En zo zaten we donderdag 20 mei om half negen op de fiets. Met een lekker gevoel dat wij bezig zijn met onze liefhebberij. Ieder ander in een auto of trein zagen we als arme stakkers die naar hun werk gaan op zo’n, tegenwoordig, zelfzame droge dag. Ik voelde iets van de openingszin van het beroemde wielboek De Renner. “De leegte van hun leven choqueerde ons”.

Droog weer, mooi route en goed gezelschap: beter kan niet!! Nou, dat heb ik geweten. Nog nooit eerder 300km bijna 32 aan het uur gemiddeld zitten rammen: ik ben denk ik nooit beter geweest dan die dag. Maar het werd die dag niet beter, alleen maar slechter. Want wat heb ik afgezien. Kort na vertrek merkte ik al dat ik andere keuzes maak dan mijn benen: die hadden merkbaar niet de beste dag uitgekozen. Vanaf 100 tot 280km alleen maar stil geweest, pijn en vermoeidheid verdragen, mijn beurten in de wind gedisciplineerd afwerken, mijn lichaam het zwijgen opleggen en, wat ik goed kan, de rit in kleine stukjes op knippen. Voedingsplan uitvoeren, niet in het rood van de verzuring gaan. Fietsen is een heel mentale sport en hiervoor is zo’n tocht een uitstekend ‘oprekmiddel’ van ons denken. Daar ben ik die dag meer dan in geslaagd. De vraag waar ik in hemelsnaam mee bezig ben, heb ik die dag vaak weggedrukt. Die mag er niet zijn, die helpt niet op dat moment. En opgeven, dat nooit…  Uitzingen, door halen, niet opgeven, doorstampen op het lange asfalt en misschien wel 30 km aan onverharde stroken. Of gravel zo u wilt…. Het had al snel niets met trainen te maken, het was een zelfkastijding in een van haar zuiverste vormen, niets beter worden, eerder afbraak en roofbouw, geen supercompensatie maar superfrustratie.

En gek genoeg, ondanks het lijden op de fiets, pik je op hoe mooi de randen van deze provincie zijn. Een ontzettend afwisselend, mooi, divers en kleurrijk stuk van Nederland, ook al is iedere vierkante meter door mensenhanden ingericht. Doe je het daar dan voor? Nee, 300km fiets je niet voor je lol. Geen zak aan, vreselijk vermoeiend, en je fietsplezier verdampt waar je bij staat. Dat lukt me alleen binnen een groot doel. En als je zo’n doel hebt, dan is bij terugkomst de wereld plots weer meer roze en voel je weer de runners high… of ‘bikers high’ in ons geval… Fietsen op een racefiets is een ambivalent genoegen. Het gevoel van lijden en leven ligt eigenlijk als een vlecht geknoopt; het wisselt elkaar af. En het mooie is dat gevoel van leven toch uiteindelijk als winner uit de strijd komt.

Ook na 300km…

 

terug naar het blog overzicht

 

8 gedachten over “Randje Utrecht

  1. Leuk om te lezen Joost, goed geschreven. En natuurlijk knap dat je die 300 zware kilometers hebt volbracht.

  2. De route, afstand en gemiddelde op Strava vond ik al geweldig. Dit fraaie verhaal maakt er helemaal een epische prestatie van. Ik ben benieuwd of er Lingerenners zijn die dit ooit zullen evenaren.

  3. Als ex triathleet heb je nog steeds een basis waarmee je extreme duur ritten kan volbrengen . Top Joost. En mooi verhaal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *